مورد وارداتی بوندیبوگیو در کنیا تأیید شد

سازمان جهانی بهداشت (WHO) اعلام کرد یک مورد وارداتیِ آزمایشگاهی‌تأییدشده از بیماری ناشی از ویروس بوندیبوگیو در کنیا شناسایی شده است. این بیماری یکی از انواع بیماری ابولا است که به‌وسیله ویروس بوندیبوگیو ایجاد می‌شود.

بر اساس اطلاعیه WHO، بیمار پیش از ورود به کنیا در جمهوری دموکراتیک کنگو زندگی می‌کرد و از مسیر اوگاندا به نایروبی سفر کرده بود. او پس از رسیدن به بیمارستان منتقل و ایزوله شد؛ نمونه‌های آزمایشگاهی در دو آزمایشگاه کنیا مثبت گزارش شد. بیمار با وجود دریافت مراقبت حمایتی، در ۵ اکتبر ۲۰۲۶ جان باخت و دفن او با پروتکل ایمن انجام شد.

این رخداد در متن شیوع فعال بیماری بوندیبوگیو در جمهوری دموکراتیک کنگو رخ داده است. WHO در گزارش ۸ اکتبر تأکید کرد که مورد کنیا وارداتی بوده و اقدامات پاسخ بهداشت عمومی در کنیا و اوگاندا، از جمله ردیابی تماس‌ها، آغاز شده است.

مقام‌های بهداشتی کنیا فهرستی از تماس‌های نزدیک بیمار، از جمله اعضای خانواده و کارکنان درمانی، تهیه کرده‌اند. همچنین پیگیری مسافران و خدمه پرواز مرتبط در حال انجام است. این اقدامات برای شناسایی زودهنگام هر مورد احتمالی و جلوگیری از زنجیره انتقال طراحی شده‌اند.

در زمان انتشار اطلاعیه WHO، گسترش بیشتر بیماری در کنیا یا اوگاندا تأیید نشده بود. WHO گفته است با اطلاعات موجود، محدودیت سفر یا تجارت با جمهوری دموکراتیک کنگو، اوگاندا یا کنیا توصیه نمی‌شود. این توصیه به معنای بی‌اهمیت بودن رویداد نیست؛ بلکه نشان می‌دهد ارزیابی خطر باید متناسب با شواهد موجود و همراه با تقویت مراقبت، تشخیص و ردیابی تماس باشد.

بیماری بوندیبوگیو از راه تماس مستقیم با خون یا سایر مایعات بدن فرد بیمار، یا مواد و سطوح آلوده منتقل می‌شود. فرد پیش از شروع علائم، ناقل تلقی نمی‌شود. علائم آغازین می‌توانند با بیماری‌های شایع‌تری مانند مالاریا یا دیگر تب‌ها همپوشانی داشته باشند؛ بنابراین تشخیص بر پایه علائم به‌تنهایی ممکن نیست و به ارزیابی و آزمایش تخصصی نیاز دارد.

اطلاعیه WHO درباره رخداد در کنیا و شیوع جاری در جمهوری دموکراتیک کنگو است و در آن موردی در ایران گزارش نشده است. این گزارش همچنین هیچ محدودیت تازه‌ای برای سفر یا تجارت توصیه نمی‌کند.

برای مخاطبان ایرانی، نکته اصلی پرهیز از برداشت‌های شتاب‌زده است: یک مورد وارداتیِ تأییدشده در کنیا به‌خودی‌خود به معنای شکل‌گیری شیوع در آن کشور یا تهدید فوری برای ایران نیست. در عین حال، چنین رویدادهایی اهمیت سامانه‌های مراقبت بیماری‌ها، اطلاع‌رسانی دقیق در مبادی ورودی و هماهنگی بین‌المللی را نشان می‌دهند.

افرادی که پس از سفر به مناطق درگیر دچار بیماری شده‌اند، نباید بر اساس علائم خود تشخیص‌گذاری کنند. ارزیابی باید از مسیر خدمات بهداشتی و درمانی و با اطلاع‌دادن دقیق سابقه سفر انجام شود. تصمیم‌گیری بالینی و اقدامات پیشگیرانه فردی باید با نظر کارکنان سلامت واجدصلاحیت باشد.